Brompton Cemetary

Brompton Cemetery werd aangelegd op een langgerekt stuk grond tussen Old Brompton Road en Fulham Road. Het is een ontwerp van Benjamin Baud, die meewerkte aan de restauratie van Windsor Castle. Het kerkhof werd in dienst genomen in 1840.





Het ontwerp liet vanaf een triomfboog een lange laan, afgezoomd met bomen, vertrekken. Deze liep uit in een colonnade met een Anglicaanse kapel. Van daaruit voerden paden langs kleine en grote graven, die gaan van eenvoudig tot Victoriaans grotesk. Aanvankelijk had de architect ook nog een waterpoort voor kisten voorzien, zodat ze over het kanaal konden worden aangebracht. Maar het steeds schrijnend plaatsgebrek op de kerkhoven zorgde ervoor dat dit onderdeel werd afgevoerd.



In de periode dat Brompton werd aangelegd was de buurt, op een steen-bakkerij na, volledig onbebouwd. Het kerkhof is heden ten dage omgeven door de huizen van de rijkelui van Chelsea. Brompton was onmiddellijk in trek als begraafplaats. 



Tien jaar na de ontginning waren reeds alle kelders vol en rond 1890 was er geen plaats meer. Op dat moment lagen er 155.000 mensen begraven. Sedert de jaren 1990 mag er niemand meer begraven worden, tenzij familieleden die nog een plaats hebben in de familiekelder.

Nu Brompton vol is, wordt er nog weinig aan onderhoud gedaan door het Ministerie van Milieu, de huidige eigenaar. Het militaire gedeelte, waar de Irish en Scots Guards liggen, wordt echter in onberispelijke staat ge-houden. Maar hoe verder men naar achter wandelt, hoe dichter het groen wordt en hoe verweerder de grafstenen eruitzien.



Zelfs met een kaart van Londen in de hand is het zoeken naar Brompton Cemetery. De situatie is helemaal anders dan bij ons, waar de begraaf-plaatsen vaak een open ruimte vormen, al dan niet ommuurd. Brompton zit aan drie zijden volledig tussen de huizen ingesloten en aan de linkerzijde is het aan het oog onttrokken door het immense Chelsea voetbalstadion. Als men uiteindelijk het steegje vindt dat naar het kerkhof leidt, gaat plots een andere wereld open.
Een groene long tussen de huizen, waar Londenaars genieten van een picknick of verdiept zijn in hun krant of een boek. Het is er stil en rustig, maar je verwacht al die mensen niet die in het gras liggen, tussen de grafzerken kuieren of er eenvoudig weg op zitten. Het kerkhof zelf is ook qua ontwerp en grafmonumenten helemaal anders dan bij ons. De graven liggen er in drie tot vier rijen achter elkaar, zonder dat er een voetpad tussen ligt. Zoeken naar een graf betekent hier dan ook letterlijk tussen de graven klauteren.


Het graf van Warneford wordt aangegeven door de zwarte pijl.