Reginald Warneford

Reginald Alexander John Warneford, telg uit een eeuwenoud geslacht, werd geboren op 15 oktober 1891 in Darjeeling (West-Indië). Zijn vader, William Henry Warneford, was ingenieur bij de Indische spoorwegen. Zijn moeder was Alexandra Campbell. De familie verhuisde later naar Highworth (Groot-Brittannië), een stadje in de buurt van het familielandgoed dat in Sevenhampton gelegen was.


Alexandra Campbell, moeder van Reginald Warneford.


De jonge Reginald in Stratford-on-Avon.


Regelmatig wordt beweerd dat hij Canadees zou geweest zijn. Dit is foutief en de oorzaak van deze misvatting zit vermoedelijk in het feit dat hij vanuit Canada overkwam om als vrijwilliger dienst te nemen in het leger om mee te strijden in de Eerste Wereldoorlog..

Warneford meldde zich begin 1915 aan bij het Britse leger en drukte de wens uit om piloot te worden. Hij kreeg zijn opleiding vanaf 21 februari 1915 aan de Central Flying School in de vlakte van Salisbury. Hij behaalde zijn vliegbrevet op 15 maart 1915 te Eastchurch. Leren vliegen kon in die tijd op een goede 14 dagen.

Reginald met zijn collega's 1ste Wing RNAS.

Op 7 mei 1915 werd hij ingedeeld bij de 1ste wing van de RNAS (Royal Navy Air Service). RAF bestond toen nog niet. Zijn basis was Saint-Pol in de buurt van Duinkerke en zijn commandant was Arthur Longmore.



Longmore kende zijn nieuwe piloot reeds vanwege zijn reputatie die hem was voorgesneld. Het nieuws dat Warneford ‘Wild Hawk’ ongedisciplineerd was en nogal onverantwoord vloog was in vliegmiddens blijkbaar goed gekend. Longmore wilde hem echter de kans geven het tegendeel te bewijzen.

Na een ernstig gesprek met Warneford stuurde CO Longmore zijn nieuwe aanwinst de lucht in met een Talbot, die hij de landing gewoon in de prak vloog. Na een bolwassing moest hij ‘s anderendaags op verkenning boven de IJzervlakte met een Voisin. Zijn verkenner was John D’Albiac.

Tijdens deze verkenning stootten ze boven Oostende op een Duits verkennings-vliegtuig. Men wist van elkaar nooit of de tegenstander bewapend was. In de vroegere periode van WO I waren de vliegtuigen zelden uitgerust met machine-geweren. Had de verkenner echter zijn karabijn meegenomen, dan was het toestel bewapend. Omdat D'Albiac van het voorzichtige type was en hij niet wist of het Duitse vliegtuig bewapend was, deed hij zijn piloot teken om rechtsomkeer te maken. Warneford echter was van het avontuurlijke type en hij negeerde het bevel. Hij zette de achtervolging in op het vluchtende Duitse toestel en ze scheerden beide laag over de daken. In de krant stond 's anderdaags te lezen dat ze letterlijk de pannen van de daken hadden gevlogen.


D’Albiac stormde na de landing het toestel uit en het kantoor van CO Longmore in. 'With such a madman never again' brulde hij. Hij wilde met deze gek niet meer vlie-gen. Het verhaal deed op de basis de ronde en geen van de waarnemers zag het nog zitten om met Warneford te vliegen. Zijn hachje werd gered door G.E. Meddis, die zich als vrijwilliger aanmeldde om met Warneford verkenningsvluchten te vliegen

 Op 17 mei 1915 vlogen twee vliegtuigen, luitenant Grey in het ene en Warneford in het andere, met een Nieuport 10 een missie waarbij ze op de uit Londen terugke-rende LZ39 stootten. Meddis, Warnefords waarnemer vuurde vanop 3000 m op de zeppelin met experimentele kogels. Er waren duidelijk inslagen in de zeppelin op te merken, maar het luchtschip ontsnapte.

Warneford kreeg daarna een Morane-Saulnier L (Le parasol) toegewezen om bombardementsmissies op zeppelinhangars in België uit te voeren. Van dit toestel zijn er in geen enkel luchtvaartmuseum nog exemplaren te vinden.